برای دوست فرزانه و اندیشمندم ؛ هادی عزیز و گرامی

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست...

هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود.

« صحنه پیوسته بجاست. »

خرّم آن نغمه که مردم بسپارند بیاد...

.........................

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت:
ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت.
گل بخندید که از راست نرنجیم، ولی
هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت.