الو... سلام؛ منزل خداست؟؟؟                                  

این منم مزاحمی که همیشه آشناست...                          

هزار دفعه دلم این شماره را گرفته ست؛                        

ولی هنوز پشت خط در انتظار یک صداست...                            

شما که گفته اید پاسخ سلام واجب است؛                             

به ما که میرسد٬ حساب بنده های تان جداست؟؟؟

الو...... الو......؛ دوباره قطع و وصل شد!!!                                

خرابی از دل من است یا که عیب این سیم هاست؟؟؟                             

چرا صدایتان نمی رسد؟؟؟ لطفاً کمی بلند تر٬                            

صدای من چطور؟؟؟ خوب و صاف و واضح و رساست؟؟؟                                 

اگر اجازه می دهی برایت درد دل کنم...                              

شنیده ام که گریه بر تمام دردهای بی دوا شفاست...!!!                              

دل مرا بخوان به سوی خود تا سبک شوم٬                              

پناهگاه این دل شکسته خانه ی شماست...                        

الو......٬ مرا ببخش...٬ باز مزاحمت شده ام...٬                                

دوباره زنگ میزنم...٬ دوباره...، تا خدا خداست...!!!

نه سروری..., نه سرودی...

نه هم آوازی,... نه شوری...

زندگی گویی ز دنیا رخت بربسته ست...

یا که خاک مرده روی شهر پاشیده ست...

این چه آیینی؟... چه قانونی؟... چه تدبیری؟؟؟...

من از این آرامش سنگین و صامت آصیم دیگر...

من از این آهنگ یکسان و مکرر عاصیم دیگر...

من سرودی تازه می خواهم...

جنبشی..., شوری..., نشاطی...

نغمه ای..., فریادهای تازه می خواهم...

من امید تازه می خواهم...

من امید تازه می خواهم...

یک لحظه شامگاه...

به زیبایی تو بود؛ 

جذاب بود و آرام...

آرام می گذشت.
 
مدهوش عطرهای نهانش...
 
زیبایی برهنه ی شب، رازپوش بود.

 
حتی به ما نگفت که آزادی...

ترجیح بر اسارت دارد،

یا خیر...

 
شب سرگذشت ما را...
 
از پیش چشم می گذرانید.

ما نیز می گذشتیم...
 
زنجیرهای ثانیه بر خواب های ما؛

و قیچی طلایی...

در خاوران مهیا می شد...


صبحی که می رسید...

به تنهایی تو بود...

                                                                یک لحظه شامگاه اثر استاد محمد علی سپانلو

بیا ز راه مترس...!!!

اگر چه در پی هر گام،

چنبر دامی است...

و راه ها همه مختومه اند بر سر دار...!!!

بیا به اشک به پیوند،

رود باریکی است...

سپس به رود به پیوند، اگر هدف، دریاست...!!!

...

اگر هدف، دریاست...!!!

...

                                                                         استاد نصرت رحمانی

روزی مـــا...

دوبــاره کبــوتــر هــایمــان را...

پیــدا خواهیــم کــرد...


و مهــربــانــی...

دســـت زیـبــایـــی را...

خواهــد گـــرفــــت...

                                                                            استاد احمد شاملو
                                                  (دوم مرداد ماه, سالروز درگذشت بزرگ اندیشمند قرن ما)

نه نام کس به زبانم... نه در دلم هوسی...

به زنده بودنم این بس که می کِشم نفسی...

جهان و شادیِ او کام دوستان را باد...

پَر شکسته یِ ما باد و گوشه یِ قَفسی...

از آن به خنجر حسرت نِمی دَرم دلِ خویش...

که یادگار بر او مانده نقش ِ عشق ِ کسی...

بهار عمر مرا گر خزان رسد، که در او...

نرُست لاله یِ عشقی... شکوفه یِ هوسی...

سکوتِ جان من از دشت شد فُزون که به دشت...

دَرای قافله یی بود و ناله یِ جرسی...

شکیب خویش نگه دار و دم مزن، سیمین!!!

که رفت عمر و ز اندوه او نمانده بسی...

                                                                   بهار بی گل اثر سرکار خانم سیمین بهبهانی

می خواهَمت چنانکه شبِ خسته خواب را

می جویَمت چنانکه لبِ تشنه آب را...

مَحو تو آنچنانکه ستاره به چَشم صبح

با شبنم سپیده دَمان آفتاب را...

بایسته ای چنانکه تپیدن برای دل

یا آنچنانکه بالِ پریدن عقاب را...

حتّی اگر نباشی, می آفرینمت

چونانکه التهاب بیابان سَراب را...

ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی

با چون تو پُرسشی چه نیازی جواب را...؟؟؟

                                                                                                         قیصر امین پور